WYSOCZYZNA ELBLĄSKA

Wysoczyzna Elbląska nazywana również Kępą Elbląską, Wyniesieniem Elbląskim jest wysoczyzną morenową zajmującą około 380 kmi wynosi się od zachodu nad Żuławami, od wschodu nad Równiną Warmińską, od południa nad Obniżeniem Pasłęckim, od północnego – zachodu nad Zalewem Wiślanym. W rejonie Wysoczyzny Elbląskiej można znaleźć osady dokumentujące pobyt lądolodów wszystkich zlodowaceń. Zachwyca powierzchnia terenu, w większości położona na wysokości 140 – 180 m n.p.m. Liczne doliny erozyjne, miejscami pojedyncze wzgórza, malowniczy „martwy klif”, płynące w głębokich dolinach strumienie z bajecznymi głazami narzutowymi, niewielkie jeziora zaporowe, wszystko to stanowi niezwykle barwny i urozmaicony teren.

A lasy?

Po prostu bajka dla przyrodników. Różnorodność siedlisk, urozmaicona rzeźba terenu i różnice klimatyczne, wszystko to powoduje, że fauna i flora może zachwycić. Duże wysokości względne i wysoki stopień nachylenia zboczy utrudniają gospodarkę leśną, co sprzyja występowaniu różnowiekowego drzewostanu. Rosnące tu drzewostany bukowe w wielu miejscach zachowały charakter lasów naturalnych. Ograniczona działalność człowieka, starodrzew bukowy, duża ilość nagromadzonego martwego drzewa, wszystko to powoduje, że miejsce jest przyrodniczo wyjątkowe.

Rezerwaty położone na terenie utworzonego w roku 1985 roku Parku Krajobrazowego Wysoczyzny Elbląskiej zachwycają. Kilka słów o nich:

BUKI WYSOCZYZNY ELBLĄSKIEJ

Rezerwat utworzono w celu zachowania i ochrony fragmentu żyznej buczyny niżowej, pięknego lasu bukowego z niewielką domieszką jaworu, sosny i grabu.  Z rzadkimi na Wysoczyźnie Elbląskiej: kostrzewą leśną, perłówką jednokwiatową i żywcem cebulkowym, kwaśnej buczyny niżowej lasu dębowo-grabowego o urozmaiconym pod względem gatunkowym drzewostanie i bogatym runie z czosnkiem niedźwiedzim i żebrowcem górskim.

KADYŃSKI LAS

Rezerwat został utworzony w celu zachowania fragmentu starego lasu bukowego z pojedynczymi, starymi dębami. Na tym obszarze wykształciły się pod wpływem działania wód roztopowych rozcięcia erozyjne, które z czasem zamieniły się w głębokie wąwozy. Z miejsc, gdzie las nieco rzednie, rozciąga się wspaniała panorama Zalewu Wiślanego z zamykającą go od północnego zachodu Mierzeją Wiślaną.

Nieopodal rezerwatu przebiega aleja dębowa, w której najciekawszym, najbardziej rozpoznawalnym okazem jest dąb im. Jana Bażyńskiego. Wiek drzewa określany jest na około 700 lat, a jego obwód wynosi niemal dziesięć metrów.

DOLINA STRADANKI

Rezerwat utworzono w celu zachowania i ochrony unikatowego, niezwykle pięknego krajobrazu doliny rzeki Stradanki z siecią bocznych dolinek i porastającego te tereny lasu bukowego, ochrony stanowisk chronionych i rzadkich gatunków roślin oraz ochrony zwierząt, głównie awifauny. To wąski pas lasu porastającego strome skarpy głębokich wąwozów rzeki Stradanki i części jej dopływów, wraz z tymi ciekami. Malowniczo meandrująca Stradanka płynie przez najdziksze ostępy Parku Krajobrazowego Wysoczyzny Elbląskiej, z dobrze zachowanymi jeszcze fragmentami naturalnych ekosystemów leśnych: buczyn, grądów, lasów wilgotnych, łęgowych, olsów i borów bagiennych.

NOWINKA

Rezerwat leśny, którego celem jest zachowanie oraz ochrona malowniczych dolin erozyjnych, występujących w nich wysięków i zabagnień oraz porastających je zbiorowisk leśnych. Dynamicznie urzeźbiony teren pochodzenia morenowego, z głębokimi wąwozami i wyniesieniami do około 100 metrów nad poziomem morza, porasta las liściasty, głównie bukowy, z niewielką domieszką gatunków iglastych. W dolinach cieków i wilgotnych miejscach występują lasy łęgowe i olsy. Jarami płyną liczne cieki, łączące się ostatecznie w jeden większy strumień – bezimienny dopływ rzeki Stradanki.

I jeszcze o BAŻANTARNI

Bażantarnia to położony na południowo – wschodnim skraju Wysoczyzny Elbląskiej piękny, zabytkowy park leśny założony w 1811 roku. Niezwykle urozmaicona rzeźba terenu, cieki spływające z powierzchni Wysoczyzny – Srebrny Potok, Kumiela i Stagniewski Potok wyerodowały głębokie i malownicze doliny. A drzewa zachwycają! Buki, dęby, świerki, sosny i niezwykle bogate runo leśne z gatunkami typowymi dla obszarów górskich. Nie przypadkiem teren ten nazywa się “Bieszczadami Północy”.